نگو.وقتی خودت نمیتونی

 حفظش کنی.چطور انتظار

 داری کس دیگه ای برات راز

 نگهداره.

خورشید اسیر ظلمت جبری شد

روزی که دلم هوای باریدن داشت

تا اه کشیدم اسمان ابری شد

             که گریه میکنم

گاه یک نغمه انقدر دست نیافتنی   

میشود       که باان زندگی میکنم

گاه یک نگاه انچنان سنگین است

              که چشمانم رهایش نمیکنند

گاه یک عشق انقدر ماندگاراست

              که فراموشش نمیکنم

کاش میدانستیم:

 زندگی با همه وسعت خویش

  محفل ساکت غم خوردن نیست

    حاصلش تن به قضا دادن نیست

        زندگی خوردن وخوابیدن نیست

            اضطراب ودیدن ونادیدن نیست

زندگی جنبش وجاری شدن است

     زندگی کوشش وراهی شدن است

            ازتماشاگه اغاز حیات 

                  تابه جایی که خدامیداند   

      میگن کم اوردی

         اگه بخندی

         میگن دیوونس

        اگه دل ببندی

        تنهات میزارن

        اگه عاشق بشی

        دلتو میشکونن

بااین حال باید لحظه ای راگریست

دمی را خندید.ساعتی رادل بست.

        و عمری راعاشقانه زیست.

فقط  اسمی به جا مانده

از انچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی

قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم

به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن

چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتند

مراباخود رها کردند

همه خود درد من بودند

گمان کردم که همدردند

 بغضت

 روفروبدی امایه دفعه اشکت از چشمات

جاری بشه/

خیلی سخته که کسی رو دوست

 داشته

 باشی امااون ندونه وهیچ اهمیتی بهت

 نده/

خیلی سخته که بدون اون نتونی

 زنده

بمونی امانتونی باهاش باشی/

خیلی سخته که وقتی ارزویی جز بااون

بودن نداری امااز کنارش که ردمیشی

 میترسی نگاهش کنی/

خیلی سخته که هروقت میبینیش اشک

 توچشات جمع بشه امااون نتونه عشق

 رواز  توچشات بخونه/

خیلی سخته هرشب خوابشو ببینی

وخوشحال بشی که به ارزوت رسیدی

 ولی

 تو اوج امید از خواب بپری وناامیدبشی/

خیلی سخته هرروز دوستات به خاطر

دل خوشی ودل سوزی بهت دروغ بگن

وامیدواری بدن اما خودت بدونی که

همش

دروغه/

خیلی سخته که عزیزترین کست با

رفتاراش

بهت نشون بده که باید فراموشش

کنی/